ΑΡΧΙΚΗ
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ & ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
CONTACT
Reach Where You Cannot
- 2012
Το Reach Where You Cannot ξεκινά από τη φράση του Νίκου Καζαντζάκη «Φτάσε όπου δεν μπορείς!». Μια προστακτική που εμπεριέχει ένα παράδοξο: καλεί τον άνθρωπο να κινηθεί προς ένα όριο το οποίο, εξ ορισμού, δεν μπορεί να υπερβεί.
Στην πρώτη υλική μορφή του έργου η φράση χαράσσεται σε γρανίτη. Η ανθρώπινη σκέψη εγγράφεται πάνω σε ένα αρχαϊκό, ανθεκτικό υλικό της Γης. Η πέτρα λειτουργεί ως φορέας μνήμης: διατηρεί το ίχνος της γλώσσας χωρίς να κατανοεί το νόημά της.
Από την πέτρα η φράση μετακινείται σε έναν διαφορετικό κόσμο σημείων. Μετατρέπεται σε δυαδικό κώδικα και στη συνέχεια μεταγράφεται στο αλφάβητο των τεσσάρων βάσεων του DNA — A, C, G, T. Η ίδια πληροφορία αλλάζει διαδοχικά σώμα:
γλώσσα → binary → A / C / G / T
Η φράση μετακινείται έτσι από το αρχαϊκό υλικό της μνήμης στο μοριακό υλικό της ζωής.
Στο έργο η μεταγραμμένη φράση εντίθεται μέσα σε μια γενετική αλληλουχία που συνδέεται με την επιληψία — την πάθηση που στην αρχαιότητα ονομάστηκε «ιερά νόσος». Η επιλογή αυτή δημιουργεί μια συνάντηση ανάμεσα σε δύο εντελώς διαφορετικές μορφές πληροφορίας: από τη μία, τη βιολογική πληροφορία που το σώμα μπορεί να αναγνωρίσει και να χρησιμοποιήσει· από την άλλη, μια ανθρώπινη πρόταση που αποκτά νόημα μόνο μέσα σε ένα πεδίο συνείδησης.
Για το κύτταρο, η ακολουθία A, C, G, T δεν σημαίνει «Φτάσε όπου δεν μπορείς». Είναι απλώς μια ακολουθία βάσεων.
Για τον άνθρωπο όμως που γνωρίζει τον κώδικα, η ίδια ακολουθία μπορεί να επανέλθει σε γλώσσα, σε σκέψη, σε προστακτική.
Εδώ εμφανίζεται το κεντρικό ερώτημα του έργου:
πού βρίσκεται τελικά το νόημα της πληροφορίας;
Στον ίδιο τον κώδικα;
Στον δέκτη που μπορεί να τον αποκωδικοποιήσει;
Ή στη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στα δύο;
Και το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο προσωπικό: εάν ένας άνθρωπος γνωρίζει ότι μια τέτοια φράση βρίσκεται συμβολικά εγγεγραμμένη μέσα σε ένα γενετικό κείμενο που τον αφορά, μπορεί αυτή η γνώση να λειτουργήσει ως ψυχολογικό στήριγμα;
Όχι επειδή το DNA «κατανοεί» τη φράση ή επειδή η φράση αποκτά κάποια θεραπευτική βιολογική λειτουργία. Αλλά επειδή ο φορέας της πληροφορίας γνωρίζει τι αυτή σημαίνει.
Η πληροφορία αποκτά τότε δύο διαφορετικές υπάρξεις ταυτόχρονα: μία ως ακολουθία και μία ως νόημα.
Η πιθανή δύναμή της δεν βρίσκεται στο μόριο αλλά στη συνείδηση που αναγνωρίζει τον κώδικα και τον μετατρέπει ξανά σε ανθρώπινη εμπειρία.
Infotransmutation
Το Infotransmutation αποτελεί τη βιβλιακή μορφή του Reach Where You Cannot. Στις σελίδες του, η γενετική αλληλουχία μετατρέπεται σε ένα εκτεταμένο σώμα γραφής, μέσα στο οποίο η ανθρώπινη φράση παύει να είναι οπτικά αναγνωρίσιμη, χωρίς όμως να χάνει την πληροφορία που μεταφέρει.
Η φράση «Φτάσε όπου δεν μπορείς!» μεταφέρεται από τη φυσική γλώσσα στον δυαδικό κώδικα και από εκεί στο αλφάβητο των τεσσάρων βάσεων του DNA — A, C, G, T.
Με την αντιστοίχιση:
00 → A 01 → C 10 → G 11 → T
η φράση μεταγράφεται ως:
TATGGGCGTATTGACATATGGGTATATTGAATTATGGTCCAGAATATTGATATATTGAAATATGGTTTTATTGACCAGAATATGGTCATATGGTCCTATGGTTCAGAATATGGTTATATTGAAATATGGTTTTATTGAACTATGGTCCTATGGGTTTATTGAAGAGAC
Η ακολουθία αυτή εντίθεται μέσα στο γενετικό κείμενο του έργου. Η πληροφορία εξακολουθεί να υπάρχει, αλλά απαιτεί πλέον μια αντίστροφη διαδικασία μετάφρασης για να επανέλθει σε ανθρώπινη γλώσσα:
A / C / G / T → binary → γλώσσα → νόημα
Για το κύτταρο, η ακολουθία δεν σημαίνει «Φτάσε όπου δεν μπορείς!». Για έναν άνθρωπο όμως που γνωρίζει τον κώδικα και το περιεχόμενό του, η ίδια ακολουθία μπορεί να ανακτηθεί ως φράση, ως σκέψη και ως προτροπή.
Αυτό δημιουργεί ένα δεύτερο επίπεδο του έργου: πού βρίσκεται το νόημα της πληροφορίας; Στον κώδικα που τη φέρει ή στον δέκτη που μπορεί να την αναγνωρίσει;
Και εάν κάποιος γνωρίζει ότι μια τέτοια φράση βρίσκεται εγγεγραμμένη σε ένα γενετικό κείμενο που τον αφορά, μπορεί αυτή η γνώση να λειτουργήσει ως ψυχολογικό στήριγμα — όχι επειδή το DNA κατανοεί τη φράση, αλλά επειδή η συνείδηση του φορέα της γνωρίζει τι σημαίνει.
Το Infotransmutation αντιμετωπίζει έτσι τη γραφή ως μεταναστευτική πληροφορία. Η πληροφορία περνά από κώδικα σε κώδικα, αλλάζοντας μορφή και φορέα, χωρίς να εξαφανίζεται.
Δεν υπάρχουν όρια ανάμεσα στους κώδικες. Υπάρχουν μόνο μεταφράσεις.
Και μέσα σε αυτή τη διαρκή μετάφραση η προστακτική εξακολουθεί να υπάρχει:
«Φτάσε όπου δεν μπορείς!»